YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/4550
KARAR NO : 2013/19480
KARAR TARİHİ : 04.11.2013
MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/11/2012 tarih ve 2011/169-2012/218 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin “SunPoints” ibaresinin marka olarak tescili için TPE’ye başvuruda bulunduğunu, başvurunun TPE tarafından “SUNPOINT+şekil” ibareli markaya benzer olduğundan bahisle 556 sayılı KHK’nin 7/1-b bendi uyarınca, 35/01. ve 03. sınıfa dahil emtialar yönünden reddedildiğini, bu ret kararına itirazda bulunduklarını ve itirazlarının da TPE YİDK’nun 2011-M-3275 sayılı kararı ile reddedildiğini, oysa işaretlerin aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer olmadığı gibi, redde dayanak marka kapsamındaki hizmetlerin bronzlaşma merkezlerine özgülendiğini ve daha dar kapsamlı olduğunu, bu nedenle KHK 7/1-b hükmü koşullarının gerçekleşmediğini ileri sürerek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPE vekili, davacı başvurusu ile redde mesnet markanın KHK’nin 7/1-b bendi anlamında benzer olduklarını, bu nedenle kurum tarafından yapılan işlemlerin hukuka uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, başvuruda son harf olan “s” ilavesinin kelimenin anlamında bir fark yaratmayıp sadece çoğul eki olduğu, bu nedenle kelimeler arasında kavramsal algı farkı yaratmayacağı, ortalama tüketici nezdinde başvuru ve redde mesnet markanın hemen hemen aynı gibi algılanacağı, belirtilen nedenlerle başvurudan çıkarılan hizmetler yönünden KHK 7/1-b hükmü uyarınca tescil engelinin bulunduğu ve YİDK kararında bir isabetsizlik olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 04/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.