YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/13351
KARAR NO : 2012/41932
KARAR TARİHİ : 24.09.2012

Dolandırıcılık suçundan sanık …’un Türk Ceza Kanunu’nun 158/1-f-h maddesi gereğince 4 yıl hapis ve 10.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 22.06.2010 tarihli ve 2007/491 Esas-2010/134 Karar sayılı karar aleyhine vaki temyiz istemi üzerine bozma-düşme talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.02.2012 gün ve 2012/86440 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmiş, Dairemizin 18.04.2012 gün ve 2012/3420-35162 Esas-Karar sayılı kararıyla sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.
6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun’un yürürlüğe girmesi üzerine anılan kanunun 99. maddesiyle değişik 5271 Sayılı CMK.nın 308.maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’ndan yapılan itiraz üzerine dosya incelenerek gereği düşünüldü.
Sanık …’un yokluğunda verilen 22.06.2010 gün ve 2007/491 Esas-2010/134 Karar Sayılı hükmün sanığa tebliği için bilinen adresine 06.07.2010 tarihinde gönderilen zarfta sözkonusu gerekçeli kararın olduğunun yazılı olduğu, ancak adreste tanınmadığı, mahalle muhtarının da imzası alınarak tebliğ edilemediğinden iade edildiği, aynı adres yazılmak suretiyle çıkarılan tebligatın da muhtardan alınan ikinci adrese sevki üzerine 14.07.2010 tarihinde bizzat kendisine tebliğ edilen tebligat zarfında C.Savcısının temyiz dilekçesinin bulunduğu yazılı ise de, C.Savcısının temyiz dilekçesinde beraat eden sanıkla birlikte bu sanığın da adından bahsedilmesi, sanığın aynı gün 14.07 2010 tarihinde …. Noterliğinin … Y.Nolu vekaletnamesi ile Av. …’i vekil tayin etmesi karşısında beraat ettiğini düşünen kişinin kendisine vekil tutmasının oluşa uygun düşmediği kabul edilmiş, sanığın mahkumiyet hükmünü 14.07.2010 tarihinde öğrendiğinin kabulünde ve dairemizce süreden sonra vaki temyiz isteminin reddinde bir isabetsizlik bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE,
Dairemizin 18.04.2012 gün ve 2012/3420-35162 Esas-Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA YER OLMADIĞINA, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurul Başkanlığına sunulmak üzere Yargıtay C. Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.