YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2019/3788
KARAR NO : 2020/1919
KARAR TARİHİ : 24.02.2020
MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 21/05/2019 tarih ve 2018/584-2019/790 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalı banka tarafından muhtelif tarihlerde kullandığı ticari kredilerden dolayı davacıdan toplam 5.890,00 TL haksız masraf kesintisi yapıldığını ileri sürerek 5.890,00 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı, davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girmesinden önce akdedilen sözleşmelerden alınan masrafların diğer bankalarla kıyaslandığında makul seviyede olduğu, 01/07/2012 tarihinden sonra düzenlenen sözleşmelerde herhangi bir isim altında kredi kullananlardan masraf kesintisi yapılmasının genel işlem koşullarına aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 250,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 17/07/2012 tarihinden, 250,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 20/12/2013 tarihinden, 455,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 07/06/2013 tarihinden, 785,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 20/06/2013 tarihinden, 500,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 09/10/2013 tarihinden, 1.300,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 30/10/2013 tarihinden, 250,00 TL’ ye ödeme tarihi olan 12/11/2013 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1- Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL’yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar karar tarihi olan 21.05.2019 itibarıyla 3.234,90 TL’dir. Mahkemece davanın reddine karar verilen 2.100,00 TL davacı yönünden karar tarihi itibariyle kesinlik sınırının altında kaldığından davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Mahkemece 01.07.2012 tarihinden sonra kullanılan kredilerle alakalı olarak, sözleşmelerde herhangi bir isim altında masraf kesintisi yapılmasının genel işlem koşullarına aykırı olduğu gerekçesiyle anılan tarihten sonra kullanılan krediler sırasında alınan kredi tahsis ücretlerinin iadesine karar verilmiş ise de 18.12.2012 tarihli tutanak ile sözleşme suretinin davacıya teslim edildiği, 20.12.2012 tarihli kabul beyanı ile de davacının kredi masrafları ile ilgili bilgilendirildiği, masraflar hususunda sözleşmenin davacı ile müzakere edildiği ve davacının genel işlem şartlarını kabul ederek sözleşmeyi imzaladığı dikkate alındığında bankanın sözleşme çerçevesinde masraf ve komisyon isteyebileceğinin kabulü gerekmektedir. Mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi raporu ile bankanın 01.07.2012 tarihinden sonra kullanılan krediler nedeniyle tahsil ettiği kredi tahsis ücretlerinin emsal banka uygulamalarına göre makul düzeyde olduğu belirlenmiş olup bu durumda davacıya iadesine karar verilen 3.790,00 TL yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu yönden davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.