YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/934
KARAR NO : 2021/1410
KARAR TARİHİ : 16.02.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Kararın sanığın yokluğunda verildiği, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresinin aynı zamanda mernis adresi olduğu, yokluğunda verilen gerekçeli kararın adresine doğrudan “MERNİS adresi” ibaresi ile tebliğe çıkartıldığı ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, yapılan tebliğ işleminin önce sanığın bilinen son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu 10/1.maddesi gereğince normal tebligat yapılmadığından usule aykırı olduğu anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
1) Sanık hakkında müşteki …’ü kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanığın temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2) Sanık hakkında mağdur …’ı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;
a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında
belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
Kabul ve uygulamaya göre;
b) Sanığın TCK’nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen cezası, mağdurun yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralanması nedeniyle artırılırken, uygulanan kanun maddesinin hükümde “TCK’nin 87/1-d, son maddesi” olarak gösterilmemesi suretiyle CMK’nin 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,
c) Sanığın cezasından, “Sanığın üzerine atılı suçu kim tarafından başlatıldığı tespit edilemeyen tartışma ve kavga neticesi ile gerçekleştirdiği” şeklindeki gerekçe ile TCK’nin 29. maddesi uyarınca asgari oranda (¼) indirim uygulanması gerekirken, TCK’nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesine aykırı olacak şekilde, (½) oranında indirim uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 16/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.