YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/2304
KARAR NO : 2021/3367
KARAR TARİHİ : 06.04.2021
MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 09.01.2018 tarih ve 2016/827 E- 2018/21 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi’nce verilen 13.02.2020 tarih ve 2018/1578 E- 2020/212 K. sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketin “Kent Boringer” çatı markasıyla toz gıda ve sıvı pastacılık üretimi gerçekleştirdiğini, aynı zamanda ayçiçek, kanola, mısır, aspir, keten, ketencik tohumları işleyerek ürettiği, hamyağları sektördeki büyük rafinatör firmalara sattığını, müvekkili şirketin “Aysan”, “Kıvılcım” ve “Kent Boringer” markalarını sektörde 1981 tarihli ilk tescil tarihinden çok daha önce kullanmaya başladığını ve tescile konu mallarla ilgili olarak kullanım sonucu ayırt edicilik özellik kazandığını, davalı şirket tarafından 29. sınıfta tescilli bulunan 2014/94638 numaralı “Aykent” markasının müvekkili şirket markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer ve aynı emtia sınıflarında olduğunu, aynı hizmet sektöründe faaliyet gösterdiğini, halk nezdinde iltibasa sebebiyet vereceği ve 556 sayılı KHK’nın 7. 8. ve 9. maddelerine göre haksız, kötü niyetli olan tescilin hükümsüzlüğüne ve markalar sicilinden terkinine, markanın dava sonuna kadar üçüncü kişilere devir ve temlikinin önlenmesi bakımından ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın ve ihtiyati tedbir talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davacının dava dilekçesinde belirttiği gibi “Aykent” markasının müvekkili adına tescilli olduğunu, tescil dışı markanın kullanılmasının söz konusu olmadığını, davacının kullanmış olduğu ürün ile müvekkilinin kullanmış olduğu ürünlerin aynı bulunmadığını, tüketici nazarında ürünlerin karıştırılması ihtimalinin söz konusu olmadığını, davacı şirketin “Aysan” markası ile müvekkili şirketin “Aykent” markasının, 29. sınıfta tescilli olduğunu, davacı şirketin “Kent Boringer” markasının ise 29. 30. 05. 32. 33. 35. 40. 41. ve 43. sınıflarda tescilli bulunduğunu, markaların ambalaj resim ve şekil yönünden benzerlik göstermediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının tescilli “AYKENT” markasının davacının “AYSAN” ve “KENT BORİNGER” markalarına benzerlik ve kötü niyet sebebiyle iltibas oluşturmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, davalının tescilli “AYKENT” markası ile davacının “AYSAN” ve “KENT BORINGER” esas unsurlu markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi anlamında iltibas ihtimalinin bulunmadığı ve hükümsüzlük şartlarını taşımadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esasatan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK’nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK’nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK’nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 06.04.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.