YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/14601
KARAR NO : 2020/18366
KARAR TARİHİ : 08.12.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret
HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Katılan sanık …’un 01.07.2016 tarihli, süre tutum dilekçesi dikkate alınarak ve kararı bütün olarak temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;
1) Katılan sanık … hakkında katılan …’ye karşı hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezasının türü ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan katılan sanık …’un temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2) Katılan sanık … hakkında katılan …’ye karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık …’un yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
3) Katılan sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında TCK’nin 25. maddesince meşru savunma hükümleri uygulandığı halde 5271 sayılı CMK’nin 223/2-d maddesine göre “beraat” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık …’un temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, ”CMK 223/4-b maddesi gereğince CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine ”CMK’nin 223/2-d maddesi gereğince BERAATİNE” ibaresinin hükme eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.