YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/6864
KARAR NO : 2021/881
KARAR TARİHİ : 24.02.2021

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Tefecilik
Hüküm : TCK’nın 241/1, 43/1, 53/1 madde ve fıkraları gereğince ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis ve 3.000’er TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanık … hakkında tefecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün bulunmuştur.
Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA
2-Sanık … hakkında tefecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;
Sanık …’in yalnızca …’ya faiz karşılığı ödünç para verdiğinin anlaşılması karşısında; zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,
Kabule göre de;
Hüküm tarihinde 65 yaşını doldurmuş, sabıkası bulunmayan ve duruşma tutanaklarına yansıtılan olumsuz kişiliği bulunmayan sanık hakkında TCK’nın 51. maddesi gereğince erteleme sınırının 3 yıl olduğu gözetilerek yasa maddesindeki şartlar dosya içeriği ile mütenasip tartışılarak bir hüküm kurulması gerekirken, kamu zararının giderilmemesi, ceza miktarı, suç işleme eğilimi ve yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat getirildiği şeklindeki genel ifade ile erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanık …’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA, 24/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.