YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/712
KARAR NO : 2021/684
KARAR TARİHİ : 09.02.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
TEMYİZ EDENLER : Sanık …, sanık … ve müdafii

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık …’in temyiz dilekçesi içeriğine göre, sanık sıfatıyla kendi hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği belirlenerek bu kapsamla yapılan temyiz incelemesinde;
1) Sanık … hakkında müşteki …’i kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
a) Olayın başlangıcına hangi tarafın haksız eylemi ile sebep olduğunun tam olarak tespit edilemediği gerekçesiyle 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereği haksız tahrik indirimi uygulandığı anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas – 2002/367 Karar sayılı kararı ve Ceza Dairelerinin bu kararla uyumlu yerleşik içtihatlarında belirtildiği üzere, TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari (¼) oranda uygulanması gerekirken, sanık hakkında (1/3) oranında uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından,
b) Sanık hakkında kasti suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
2) Sanık … hakkında müşteki Ayten’i kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
a) Hüküm tarihinde Sincan 2 No. lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nin 196. maddesine muhalefet edilmesi,
Kabul ve uygulamaya göre;
b) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28/05/2013 tarih ve 2013/259 Esas – 2013/273 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; TCK’nin 21/2. maddesi gereğince olası kast indiriminin, TCK’nin 86/1 ve 87/3. maddeleri gereğince belirlenen ceza miktarı üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde TCK’nin 86/1. maddesinden sonra uygulanması suretiyle hatalı şekilde hüküm kurulması,
c) Olası kast nedeniyle TCK’nin 21/2. maddesi gereğince, verilen cezada üçte birinden yarısına kadar indirim yapılmasının mümkün olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde (¼) oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,
d) Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.