YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/17762
KARAR NO : 2020/14960
KARAR TARİHİ : 09.12.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma
HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I) Sanık hakkında müşteki …’ya yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce, dava konusu olay ve sanık ile ilgili olarak Dairemizce hiç bir karar verilmediği gibi, 5235 sayılı Kanun’un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin, 07/11/2015 tarih ve 29525 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20/07/2016 tarihinde göreve başlaması, bu tarihten sonra verilen kararların istinaf kanun yoluna tabi olduğu, bozma ilamının sanığın diğer müşteki …’a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarına ilişkin olduğu, bozma sonrası yapılan yargılama sırasında dosyanın müşteki …’ya yönelik eylemlerle ilgili olarak yürütülmekte olan dosya ile birleştirildiği, müşteki …’ya yönelik eylemler açısından dosyanın daha önceden Yargıtay incelemesinden geçmediği, anılan hükümlerin CMK’nın 272. maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu, istinaf talebinin görevli ve yetkili Bölge Adliye Mahkemesi tarafından incelenmesinin gerektiği anlaşıldığından, sanık hakkında istinaf talebi ile ilgili karar verilmek üzere görevli ve yetkili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II) Sanık hakkında müşteki …’a yönelik konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Hakkında mahkumiyet kararı verilen sanığın 04/05/2020 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 04/05/2020 tarih 2012/40 Esas 2019/222 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde bulunduğu ve Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK’nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, başvuru yapılacak mercii, başvurunun şekli, süresi ve bu sürenin ne şekilde başlayacağını kapsayacak ve hiçbir duraksamaya, yanıltıcı ifadeye yer vermeyecek biçimde yapılması gerektiği nazara alındığında, başvuru yapılacak mercii hususunda yanıltılarak yasa yolu bildiriminin yöntemince yapılmaması nedeniyle sanığın karara karşı temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığın, müşteki …’a yönelik konut dokunulmazlığını bozma suçundan mahkumiyetine ilişkin …Asliye Ceza Mahkemesinin 13/04/2010 tarih 2009/788 Esas 2010/328 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 12/11/2012 tarih 2012/15392 Esas – 2012/45632 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesinden sonra, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itirazı üzerine Dairemizin 14/01/2013 tarih 2012/30481 Esas – 2013/118 Karar sayılı ilamı ile bahsi geçen bozma kararı kaldırılarak hükmün onanması üzerine kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; mahkemece sanık hakkında müşteki …’a yönelik konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen 28/02/2019 tarih 2012/40 Esas 2019/222 Karar sayılı hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, sanığın konusu bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
III) Sanık hakkında müşteki …’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Hakkında mahkumiyet kararı verilen sanığın 04/05/2020 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 04/05/2020 tarih 2012/40 Esas 2019/222 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde bulunduğu ve Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK’nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, başvuru yapılacak mercii, başvurunun şekli, süresi ve bu sürenin ne şekilde başlayacağını kapsayacak ve hiçbir duraksamaya, yanıltıcı ifadeye yer vermeyecek biçimde yapılması gerektiği nazara alındığında, başvuru yapılacak mercii hususunda yanıltılarak yasa yolu bildiriminin yöntemince yapılmaması nedeniyle sanığın karara karşı temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığın gündüzleyin müştekiye ait ikametten hırsızlık yapması şeklindeki eyleminin TCK’nın 142/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, maddesinde belirtilen 8 yıllık zamanaşımının ilk mahkumiyet tarihi olan 13/04/2010 tarihi ile karar tarihi olan 28/02/2019 arasında dolduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 09/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.