YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/7726
KARAR NO : 2021/807
KARAR TARİHİ : 23.02.2021

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Tefecilik yapmak
Hüküm : TCK’nın 241/1, 43/1, 62, 52/2 ve 4 maddeleri gereğince mahkumiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 14/02/2019 tarihli 2015/6170 Esas, 2019/2019 Karar sayılı bozma ilamında, “Sanıktan borç para alan kişilerin yeniden beyanlarına başvurularak, paranın verildiği tarihte faiz kararlaştırılıp kararlaştırılmadığının, faiz ödenmesi kararlaştırılmış ise miktarının sorulması” için hüküm bozulmuş olup, bozmaya uyulmasına rağmen mahkemece tanıklar …, … ve … dinlenmeden bozmanın gereği tamamıyla yerine getirilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de,
28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi,
TCK’nın 53/1. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı gözetilmeden uygulama yapılması,
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerine 600 gün olarak tayin edilmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,
Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.