YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/14220
KARAR NO : 2021/4264
KARAR TARİHİ : 03.03.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyet kararı verilen sanığın 21/12/2015 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 23/12/2015 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek ve 20/02/2014 tarihinde yokluğunda verilen kararın sanık …’ın çarşıda olduğu şerh düşülerek aynı konutta beraber ve sürekli oturduğu belirtilen reşit ve ehil kardeşi Çiğdem Namal’a 05/03/2014 tarihinde tebliğ edildiği, ancak UYAP ortamından alınan sanığa ait aile nüfus kayıt örneğine göre, tebligat tarihinde sanığın kardeşi Çiğdem Namal’ın 17 yaşında olduğu ve dolayısıyla reşit olmadığı belirlenmekle, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 22. maddesine aykırı olarak yapılan tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan inceleme sonucunda;
I) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,
II) Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1- Müştekinin terzi olarak çalıştığı dükkanın; suçun işlendiği saat 17:00 sıralarında fiilen açık olup olmadığı, müşteri kabul edip etmediği ve suça konu iş yerinin bahsi geçen saatte açık bir rızaya gerek duyulmadan herkesin girebileceği bir yer olup olmadığının tereddüde mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
2- Kabule göre de;
Sanık hakkında kurulan hükümde TCK’nın 119/1-c maddesi uyarınca 1 kat artırım yapılırken 12 ay yerine 1 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 03/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.