YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/2191
KARAR NO : 2021/1682
KARAR TARİHİ : 18.02.2021

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen reçete bedeli kesintisi, cezai şartın tahsili ve uyarı cezası işlemlerinin iptali davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarafların istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; … Eczanesi’nin sahibi olduğunu, kuruma sahte reçete fatura ettiği gerekçesiyle Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin 2012 Yılı Protokolü’nün 5.3.10. maddesi uyarınca 26/02/2015 tarihli yazı ile kendisine 145.512,51 TL para cezası ve uyarı cezası verildiğini, sahtelik hususunda bir kastının olmadığını, bu nedenle kurumun cezai işleminin iptalini, muarazanın giderilerek sözleşmenin aynı koşullarda devamına karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.
İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulüne, dava konusu 26/02/2015 gün ve 1125312 sayılı yazılı uyarı cezasının iptaline, taraflar arasındaki sözleşmenin aynı koşullarda devamına, davacı hakkında uygulanan 145.512,51 TL’lik para cezasının 127.469,90 TL’lik kısmının iptaline karar verilmiştir.
İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı ve davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince; tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davalıdan harç alınmasına ve aleyhine yargılama gideri olarak harca hükmedilmesine yönelik temyiz incelemesinde;
Davalı SGK Başkanlığı’nın, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu’nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olması nedeniyle kendisinden karar ve ilam harcı alınamayacağı gibi davacı tarafından karşılanan 2.517,50 TL harç giderinin de davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK’nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.
SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm kısmının 2. ve 3. fıkralarının çıkartılarak 2. fıkra yerine, “Davalı, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu’nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olduğundan davalıya harç yükletilmesine yer olmadığına, davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine,” ifadesinin ve 3. fıkra yerine, “Davacı tarafından karşılanan 68,10 TL posta ve tebligat masrafının, davanın kabul ve reddine göre hesap edilen 59,65 TL’lik kısmının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, bakiye giderlerin davacı üzerinde bırakılmasına,” yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine 18/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.