YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/12018
KARAR NO : 2014/16161
KARAR TARİHİ : 21.10.2014

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Uzunköprü 2 Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 25.2.2014 gün ve 120-87 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dava; ecrimisil isteğine ilişkindir.
14.07.2004 tarihli ve 5219 sayılı Yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000,00.-TL olarak belirlenmiş, 5236 sayılı Yasanın 19. maddesi uyarınca 01.01.2014 tarihinden itibaren 1.890,00-TL’ye çıkarılmıştır.
Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.02.2005 tarih ve 2005/13-32 Esas 2005/85 Karar sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, kısaca kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.
Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen veya kabul edilen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.
Somut olayda hükmedilen ecrimisil miktarı 201.24-TL.olup karar tarihi itibariyle 1.890,00-TL’yi geçmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi gereğince Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 5219 sayılı Yasa ile değiştirilen 427. maddesinin 2. fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır.
Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Her nekadar dava kısmen kabul ile sonuçlandığından davalı aleyhine maktu vekalet ücreti takdir edilmesi doğru değil ise de yukarıda açıklanan nedenle 6100 Sayılı HMK.’nin 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 427/2, 432/4 maddeleri uyarınca davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verild