YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/16535
KARAR NO : 2022/1
KARAR TARİHİ : 10.01.2022

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali
HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin ”Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ”Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin,verilen cezanın para cezasına çevrilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın tekerrüre esas alınan Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2016 tarih ve 2015/250 Esas, 2016/186 Karar sayılı ilamına konu suçun 5237 sayılı TCK’nin 165. maddesinde düzenlenen “suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi” suçuna ilişkin olduğu ve bu suçun 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesinde yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığı ve UYAP ortamında yapılan araştırma sonucunda tekerrüre esas alınan anılan hüküm ile ilgili uzlaştırma nedeniyle uyarlama yargılaması yapılarak, bu suça ilişkin dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, tarafların uzlaşması nedeniyle aynı Mahkemenin 10/09/2020 tarihli ek kararı ile verilen mahkumiyet kararının kaldırılmasına, davanın uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verildiği ve ek kararın 05/10/2020 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla; anılan ilamın tekerrüre esas alınamayacağı ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olan 04/09/2014 tarihinde kesinleşen Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2014 tarih ve 2014/57 Esas, 2014/413 Karar sayılı ilamı ile TCK’nın 142/1-a maddesine uyan suçtan verilen erteli 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasında zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirdiğinden, sanığın yerinde görülen temyiz talebinin kabulü ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 10/04/2019 tarih ve 2018/1003 Esas – 2019/1050 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı CMK’nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK’nin 303/1. maddesi gereğince, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2014 tarih ve 2014/57 Esas, 2014/413 Karar sayılı ilamı ile TCK’nın 142/1-a maddesindeki suç nedeniyle verilen mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2016 tarih ve 2015/250 -2016/186 esas sayılı kararındaki 10 ay hapis ve 1500 TL adli para cezası esas alınarak belirlenmesi suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 304/1. maddesi gereğince “Tavşanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.