YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/13069
KARAR NO : 2013/7804
KARAR TARİHİ : 18.06.2013

Fuhuş suçlarından sanık …’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair … Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 17.06.2010 gün ve 2008/751 Esas, 2010/634 Karar sayılı hükme karşı sanığın temyiz talebinin reddine ilişkin 04.11.2010 günlü Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Sanığın yokluğunda verilen mahkûmiyet hükmünü içerir gerekçeli kararın sanığın dosyada bulunan “… ” adresine tebliğe çıkarıldığı, ancak yapılan tebliğin sanığın adresinden taşınmış olması nedeniyle iade edildiği, bunun üzerine sanığın belirtilen adresine 13.09.2010 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince yeniden tebliğ yapıldığı, ancak … Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü’nün 08.11.2010 tarihli yazısı ve ekindeki belgelerden tebligat tarihinde sanığın başka suçtan cezaevinde hükümlü olarak bulunduğu, bu nedenle sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre usulsüz olarak tebligat yapıldığı anlaşılmakla, sanığın karardan haberdar olduğu 01.11.2010 günlü dilekçesinin eski hale getirme yoluyla süresinde yapılmış temyiz başvurusu olarak kabulü ile temyiz talebinin reddine ilişkin 04.11.2010 günlü Ek Karar kaldırılarak işin esasına yönelik inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı gözetilmeden sanık hakkında tek suçtan hüküm kurulması, uygulamaya göre de TCK.nın 227/2. maddesi uyarınca hapis cezasının yanında adli para cezasına da hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre, 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, alt soyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan, 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm hükümden çıkartılarak, yerine “sanığın TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına ” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.