YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/12193
KARAR NO : 2012/13646
KARAR TARİHİ : 25.12.2012

Zorla ırza geçme, zorla ırza geçmeye teşebbüs ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanıklar …, … ve …’un yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar …, … ve …’in mağdur … ‘e yönelik ırza geçme eylemlerinin çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanıklar … ve …’in mağdur … ‘e yönelik kaçırıp alıkoyma eylemlerinin, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanıklar … ve …’ın mağdur … yönelik ırza geçmeye teşebbüs eylemlerinin çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, sanıklar … ve …’ın mağdur …’e yönelik kaçırıp alıkoyma eylemlerinin ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını oluşturdukları kabul edilerek atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.11.2008 gün ve 2003/1050 Esas, 2008/238 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiği gözetilmeden hükümler kurulmuş ise de; sanıklar … ve …’un mağdur … yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, sanıklar …, … ve …’in mağdur … e yönelik nitelikli cinsel istisimarı suçlarında temel cezaların en alt sınırdan tayini, artırım ve indirimlerin ise en lehe oranlar üzerinden yapılması halinde dahi 765 sayılı Kanunun açıkça aleyhe sonuç doğurduğu, yine sanıklar … ve …’un mağdur …’e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık … ve …’in mağdur … ‘e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları ile ilgili mahkemenin 5237 sayılı TCK.nın 109/2 maddesi ile temel cezayı belirlerken 2 yıl hapis olan cezanın alt sınırını 3 yıl olarak tayin etmesi nedeni ile temel cezadan 1/2 oranında uzaklaştığı, aynı teşdit oranının TCK.nın 765 sayılı 430 ve 431. maddelerine de uygulanması durumunda 765 sayılı TCK.nın sanıklar aleyhlerine sonuç doğuracağı nedeniyle lehe kanun değerlendirmesinin denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmemiş olması sonuçlara etkili görülmediğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.