YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2021/20443
KARAR NO : 2021/6823
KARAR TARİHİ : 13.10.2021

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 17.11.2012 tarihinde davalıların sürücüsü ve maliki olduğu otobüsün müvekkiline ait araca tam kusurlu olarak arkadan çarptığını beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla araç değer kaybı için 4.500,00 TL, araç kiralama bedeli için 3.870,00 TL’nin kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiştir.
Davalılar ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece; Yargıtay’ın ilgili bozma ilamına uyulmasına karar verilerek toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 3.000,00 TL araç değer kaybı tazminatının, 17/11/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine yönelik mahkememizce bozma öncesi kurulan hükmün Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiş olması sebebiyle aynı hükmün tekrarı ile bu konuda tekrardan hüküm tesisine yer olmadığına, ikame araç bedeli yönünden ise, 320,00 TL’nin 17/11/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı EGO Genel Müdürlüğü vekili ve davalı … vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1086 sayılı HUMK ek madde 4/2 gözetildiğinde, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesi’nin ilgili ilk bozma ilamından önce verilen yerel mahkeme karar yılı 2015 olup 6100 sayılı HMK geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080 TL’ye çıkarılmıştır.
Mahkemece 320,00 TL maddi tazminata hükmedilmiştir.
Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden temyiz eden davalı bakımından kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı EGO Genel Müdürlüğü vekili ve davalı … vekilinin temyiz dilekçelerinin hükmün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Ego Genel Müdürlüğü’ne ve davalı …’a geri verilmesine, 13/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.