YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/15448
KARAR NO : 2021/18371
KARAR TARİHİ : 02.11.2021

Sanık … hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından yapılan yargılama sonucunda; 5237 sayılı TCK’nun142/2-h, 143, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün, 116/4 ve 119/1-c maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin … 13. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 20/02/2015 tarih, 2014/799 Esas ve 2015/88 Karar sayılı kararına ilişkin sanığın temyizi üzerine;
Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 03/10/2019 gün ve … Karar sayılı ilamıyla;
Yerel mahkemece sanıklar … ve … hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:
Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanıklar … ve …’nun temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, karar verilmiştir.
İTİRAZ NEDENLERİ:
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 17/06/2021 tarih ve 2021/69297 sayılı yazısı ile;
KONUNUN TAKDİMİ :… Cumhuriyet Başsavcılığının 19/11/2014 gün ve 2014/23717 Esas sayılı iddianamesi ile sanık … ve diğer sanıklar hakkında “Bina içinde muhafaza altına alnmış olan eşya hakkında hırsızlık, Konut dokunulmazlığını ihlal etme” suçlarından cezalandırılmaları istemi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama neticesinde, … 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/02/2015 gün ve 2014/799 E. 2015/88 K. sayılı kararı ile sanık …’in eylemine uyan 5237 Sayılı TCK’nun 142/2-h, 143/1, 116/4, 119/1-c maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımız tarafından düzenlenen 10/01/2019 tarihli tebliğname ile sanık … hakkında atılı suçlardan verilen kararın “Onanması” talep edildiği,

Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 03/10/2019 gün ve … Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kararın “ONANMASINA” karar verilmiştir.
İTİRAZ NEDENLERİ : “Sanık … 30/04/2021 tarihli dilekçesi ile, hırsızlık suçunun gece işlenmesi sebebiyle suçun cezasının alt sınırının 5 yıldan fazla olduğunu, kendisine zorunlu müdafii atanması gerektiğini beyan ederek karara itiraz etmiştir,
5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesiyle yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için öngörülen ceza miktarının alt sınırının 5 yıldan fazla olduğu gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi gereğince sanık …’e müdafii atanmasında zorunluluk bulunması gerektiğinden, karara itiraz zorunluluğu doğmuş bulunmaktadır.
SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda açıklanan nedenlerle,
1-İtirazımızın kabulü ile;
2-Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 03/10/2019 gün ve … Karar sayılı, kararıın “ONANMASINA” ilişkin kararın kaldırılarak,
3-… 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/02/2015 gün ve 2014/799 E. 2015/88 K. sayılı kararının “BOZULMASINA” karar verilmesi,
4-İtirazımızın Yüksek Dairece yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi,” şeklinde istemde bulunulması üzerine dosya dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;
İTİRAZIN KAPSAMI;
TCK’nın 142/2-h, 143/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için öngörülen ceza miktarının alt sınırının 5 yıldan fazla olduğu gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi gereğince sanık …’e müdafii atanmasında zorunluluk bulunması nedeniyle Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen onama kararının kaldırılması talep edilmiştir.
KARAR;
Yargıtay 17. Ceza Dairesince daha önce Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.11.2016 gün, 2016/950 Esas ve 2016/436 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanığa, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığına ilişkin görüş uyarınca kararın onanmasına karar verilmiş ancak gelinen aşamada Dairemizce Yargıtay Ceza Genel Kurulunun zorunlu müdafiliğe ilişkin 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı güncel kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği yönündeki görüş benimsenmişse de ; Ceza Muhakemesi Kanunu’nun bireyin lehine olup olmadığına bakılmaksızın derhal uygulanması, geçmişte yapılan ve o dönemin kanununa göre geçerli olan yargı işlemleri ile tasarruflarının sıhhatini etkilemeyeceği, aynı durumun usul yasalarının yorumuna ilişkin içtihat değişiklikleri için de geçerli olduğunda kuşku bulunmadığı, bu itibarla, 15/06/1949 gün ve 1948/4 esas 1949/II karar sayılı tevhidi içtihat kararı da gözetildiğinde; kazai içtihat değişiklikleri kaide olarak makable şamil olmayacağından Daire içtihadının veya yorumunun değişmiş olmasının tashihi karar yoluna mahal vermeyeceği cihetle, verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılık taşımayan hüküm tashihi karar isteğine konu olamayacağından; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen itirazının REDDİNE, dosyanın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 02/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.