YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/21343
KARAR NO : 2021/18715
KARAR TARİHİ : 02.12.2021
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararının sanığın “… mah. 2 … altı No.45 …/Manisa” adresine tebligat yapılamaması üzerine aynı adrese bu kez Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebligat yapıldığı, ancak Tebligat Kanununun 35.maddesine göre tebigatın geçerli olması için belirtilen adrese daha önce usule uygun olarak bir tebligat yapılmış olması gerektiği, oysa söz konusu bu adrese daha önce usulüne uygun tebligat yapılmadığı ve Tebligat Kanununun 35.maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın 23/02/2018 tarihli dilekçesinin süresi içerisinde Ezine 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2013 tarih, 2012/39 E, 2013/32 sayılı asıl karara yönelik temyiz talebi niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,
Oluş ve dosya kapsamından, sanığın müsned suçları gece vakti, birden fazla kişiyle işlediğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçları yönünden tebliğnamede yer alan görüşe iştirak edilmemiştir.
I-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde,
15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanığın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen aykırı olarak ONANMASINA,
II-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde,
Sanığın, eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçunun gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e maddesinde
öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, mahkumiyet kararının verildiği 24.01.2013 tarihinden inceleme tarihine kadar zamanaşımını kesen başka işlem bulunmadan geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
III-Sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Dosya içerisinde bulunan kolluk tutanakları, müşteki ile inceleme dışı diğer sanık …’ın soruşturma aşamasındaki ifadelerinden iş yerinden saat 02.00 ile 04.30 aralığında hırsızlık yapıldığının anlaşılması karşısında, suç tarihinde Ezine ilçesinde güneşin güneşin 05.45 te doğduğu ve yaz saati uygulaması gereğince de saat 05.45’ten önceki saatlerin gece zaman dilimi olarak kabul edilmesi gerektiği dikkate alındığında, sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nın 143. maddesinin uygulanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,
2- Suç konusu ürünlerin değeri gözetilerek 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan ayrılması gerektiğinin düşünülmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık …’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 02.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.