YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/23819
KARAR NO : 2013/39655
KARAR TARİHİ : 16.12.2013

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I- Sanık … hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;
Dosya içeriğine, toplanan kanıtlara ve oluşa uygun kabule göre, sanığın suça doğrudan katıldığı gözetilmeyerek, hakkında 5237 sayılı TCK’nın 37/1. maddesi yerine, 39/2-c. maddesi ile uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine, “müteselsilen tahsiline” biçiminde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık …’in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘yargılama giderinin müteselsilen tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “sanıkların neden olduğu 6,75 TL yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
II- Sanık … hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizin incelenmesine gelince;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 tarih ve 2012/1142 esas 2013/ 17 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, TCK’nın 119. maddesi kapsamında kalan nitelikli işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu, CMK’nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. nolu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan; tebliğnamedeki işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 253 ve 254. maddelerinde öngörülen usullere uygun uzlaşma teklifi yapılmadan karar verildiğine ilişkin bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-14.07.1989 doğumlu olup, 01.07.2007 olan suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan sanık … hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 31/3. maddesi ile uygulama yapılmaması,
Kabule göre de;
2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesi ile uygulama yapılırken hapis cezasının 2 yıl 1 ay yerine, 1 yıl 13 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,
3- Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesi ile uygulama yapılırken, aynı Kanunun 119/1-c maddesi ile uygulama yapılmaması,
4-5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine, “müteselsilen tahsiline” biçiminde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık …’un temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın korunmasına,16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.