YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/15486
KARAR NO : 2013/349
KARAR TARİHİ : 22.01.2013

Fuhuş suçundan sanık …’in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair … 17. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 15.10.2010 gün ve 2009/217 Esas, 2010/349 Karar sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Sanığın gıyabında verilen hüküm 15.03.2011 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de; 11.01.2011 tarih ve 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile 7201 sayılı Kanuna eklenen 10/2. maddesine göre muhatabın bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligatın bu adrese yapılacağı, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanuna eklenen 21/2. maddeye göre de; gösterilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim ederek tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır hükmüne amir olduğu, 15.03.2011 günü sanığa Tebligat Kanunu 35. maddeye göre yapılan tebligattaki adresin sanığın adres kayıt sistemindeki adresi olup, bu adrese 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesi yerine 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmakla sanığın temyiz talebi öğrenmekle süresinde kabul edilerek gereği düşünüldü:
Suçun niteliğine etkisi bakımından mağdure Serap ile mağdur Abdullah’ın nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuşsa da, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla nüfus kayıt örneği temin edildiğinden, fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı gözetilmeden tek hüküm kurulması ise karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.