YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/468
KARAR NO : 2013/17681
KARAR TARİHİ : 07.10.2013
MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Eskişehir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/10/2012 tarih ve 2011/431-2012/403 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalının müvekkili şirket ortaklığından ayrılması nedeniyle düzenlenen anlaşma tutanağına göre dava dışı …’e olan davacı şirket borcunun davalıya ödendiği ve davalının …’e olan borçları ödemeyi üstlendiği ancak davalının yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle …tarafından müvekkili şirket hakkında icra takibi yapıldığı ve müvekkilinin 27.010 TL ödenmek zorunda kaldığı, bu miktarın 9.132 TL’nın davalıdan tahsil edildiğini ileri sürerek, bakiye 17.878 TL’nİn davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 17.625,81 TL alacağın davalıdan alınarak, davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, bu miktara dava tarihinden 05/12/2008 ıslah tarihine kadar reeskont faizi, 05/12/2008 tarihinden itibaren ise avans faizi yürütülmesine karar verilmiştir.
Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
2- HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre miktar veya değeri 1.000 TL’yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 21.07.2004 hüküm tarihi itibariyle kesin olup, anılan miktar 01.01.2012 tarihi itibariyle 1.690 TL’ye çıkarılmıştır.
Somut olayda davacı 17.878 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece 16/10/2012 tarihinde 17.625,81 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş olup, reddedilen miktarın hüküm tarihi itibariyle yukarıda anılan Kanun hükmü uyarınca temyiz sınırının altında kaldığı anlaşıldığından temyizi kabil olmayıp, davacı vekilinin temyiz isteminin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz isteminin HUMK’nun 432/4. maddesi hükmü uyarınca REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 237,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 942,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.