YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/3720
KARAR NO : 2012/9422
KARAR TARİHİ : 03.10.2012

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık …’in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair … 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.02.2008 gün ve 2007/68 Esas, 2008/21 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve mağdur vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle dosya incelendi,
Mağdur vekiline CMK.nın  238/2. maddesi  uyarınca davaya katılmak isteyip istemediği sorulmamış ise de; CMK.nın 260/1. maddesine göre,  katılan sıfatını  alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olduğu, suçtan zarar gören mağdur zorunlu vekilinin 08.02.2008 havale tarihli dilekçesi ile sanığın cezalandırılmasının talep ettiği ve mahkemece verilen hükmü temyiz ederek açıkça katılma iradesini ortaya koyduğu, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 sayılı Kararında da belirtildiği üzere mağdurenin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı görülmekle, CMK.nın 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdur …’in davaya katılmasına ve zorunlu vekil Av. …’ın katılan vekili olarak kabul edilmesine karar verilmekle katılan vekilinin temyizi üzerine gereği düşünüldü:
Mağdurun istikrarlı beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eylemi cebir kullanmak suretiyle işlediğinin anlaşılması karşısında hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanmaması ,
Sanığın, mağduru amcasının evinin giriş merdivenlerinin altına zorla götürerek cinsel istismar eylemi gerekçekleştirmesi şeklinde oluşan eyleminden dolayı kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyeti yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen soyut nitelikteki gerekçelerle beraatine karar verilmesi,
Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.