YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/5137
KARAR NO : 2012/9397
KARAR TARİHİ : 03.10.2012

Cinsel taciz (2 kez), basit cinsel saldırı ve tehdit suçlarından sanık …’ın yapılan yargılamaları sonunda; cinsel taciz (3 kez) ve zincirleme şekilde tehdit suçlarından mahkûmiyetine dair Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.10.2007 gün ve 2006/186 Esas, 2007/431 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında cinsel taciz suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;
21.07.2004 günlü Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3/B maddesi ile değişik CMUK.nın 305/1. maddesi uyarınca 2.000 TL’ye kadar olan mahkûmiyete dair kararlar kesin nitelikte olduğu, buna göre sanığa 5237 sayılı TCK.nın 105/1, 105/2, 62 ve 52. maddelerine göre cinsel taciz suçlarından tayin olunan 1500 TL’den ibaret cezaların tür ve miktarına ve hüküm tarihine göre kesin nitelikte olup temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafiin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,
Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Sanığın daha önce kasıtlı suçtan mahkûm olduğu anlaşıldığından ve mahkemece de yasal şartları bulunmadığı belirtilerek uygulanmama gerekçesinin belirtilmesi karşısında, tebliğnamedeki sanık hakkında 5271 sayılı CMK.nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak TCK.nın 53/1-c maddesindeki haklardan kendi alt soyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, aynı haktan kendi alt soyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, kendi alt soyu dışındakileri ayrı tutmaksızın 53/1.c maddesindeki haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına hükmedilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak, hükümde yer alan 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin uygulamasına ilişkin bölümün hükümden çıkartılarak, yerine “Sanığın 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre, 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.