YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/13847
KARAR NO : 2014/1422
KARAR TARİHİ : 23.01.2014

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık
Hüküm : 1- Sanık … hakkında; 2863 sayılı Kanunun 74/1-1. cümle, 5237 sayılı TCK’nın 62/1, 53/1, 58/6 maddeleri uyarınca mahkumiyet
2- Sanık … hakkında; 5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık …’ın mahkumiyetine ilişkin hüküm adı geçen sanık tarafından; sanık …’un beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık …’ın, hakkında aynı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık … ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, kültür varlıkları bulmak amacıyla, 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında olup, suç tarihinden sonra Karabük Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 24/06/2010 tarih ve 1884 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen bölgede yaklaşık 1.5 m derinliğinde, 1 m genişliğinde çukur açmak suretiyle atılı suçu işlediği, sanık …’un adı geçen sanıklar ile ortak iradeye dayalı hareket ettiğine dair savunmasının aksine delil bulunmadığı anlaşılmakla;
Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık … tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, sanığın kaçak kazı yapılacağından habersiz olduğu ve diğer sanıklar ile birlikte kazı yapmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, atılı suçun unsurları oluştuğu halde beraat kararı verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
Sanık … hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama
yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının üçüncü bendinde yer alan sekizinci paragrafı, “5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına” şeklinde düzeltilip, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.