YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/9617
KARAR NO : 2013/12293
KARAR TARİHİ : 24.05.2013
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işverence geçerli bir neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine karar verilmesini, buna bağlı işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.
Davalı işveren vekili duruşmada davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece davacının kronik rahatsızlığı nedeniyle bir süre istirahat raporu aldığı, toplam istirahat süresinin yasada belirtilen süreyi aşmadığı, işverenin fesih işleminde iyiniyetli hareket etmediği, dolayısıyla bu sebeple işveren tarafından gerçekleştirilen derhal feshin koşulları oluşmadığından davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.
Karar davalı vekilince temyiz etmiştir.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.
4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.
4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.
Dosya içeriğinden davacının 31.01.2007 tarihinde işe giridği, kalite kontrol operatörü olarak görev yaptığı, 22.08.2012 tarihli fesih bildiriminde sık sık rapor aldığı aldığı raporları amirlerine haber vermeyerek iş plan ve organizasyonlarının bozulmasına neden olduğundan iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır.
Somut olayda davacı hakkında 09.04.2012 günü işe geç geldiğinden uyarı cezası aldığı, 05.06.2012 günü mesai sırasında cep telefonu ile görüşme yaptığından bir ay kıdem kesilmesi cezasının verildiği, en son 13.08.2012 günü haber vermeden işe gelmediğine dair tutanak tutulduğu, bu olaya dair davacı savunmasında 13.08.2012-14.08.2012 arası idrar yolları enfeksiyonu nedeniyle rapor aldığını ileri sürümüştür. Tutanakla belirlenen bu durumlar dışında davacının 2009-2012 yılları arasında sıkça değişik süre ve rahatsızlıklar nedeniyle rapor aldığı, alınan bu raporlarla ilgili işverene haber vermediği, bu nedenle iş yerinde yapılan çalışma düzenin bozulmasına neden olduğu, her defasında bu durumun tekrar etmesi davalı işveren açısından katlanılması gereken bir durum olamayacağına göre feshin “geçerli nedene” dayandığının kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davacının işe iadesine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.
Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. Fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,
2-Davanın REDDİNE,
3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,
4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yapmış olduğu 30,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,
5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,
6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak oybirliğiyle 24.05.2013 tarihinde karar verildi.