YARGITAY KARARI
DAİRE : 17. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/8506
KARAR NO : 2013/11101
KARAR TARİHİ : 10.07.2013
MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davada Manavgat İş Mahkemesi ve Manavgat Asliye 3. Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Dava, davacının davalı şirketin çiftliğinde işçi olarak çalışmasının sonlandırılması nedeniyle kıdem, ihbar, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve ücret alacağının tahsili istemine ilişkindir.
Manavgat İş Mahkemesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/b. maddesi gereğince 50’den az işçi çalıştıran tarım ve orman işlerinin yapıldığı işyerlerinde veya işletmelerinde bu Kanun hükümlerinin uygulanmayacağının düzenlendiği, davacının çalıştığı iş yerinin hayvan çiftliği olduğu, gelir hayvanı üretme, yetiştirme, ıslah, bakım, güdü, terbiye, hastalık ve sakatlıklarıyla mücadele, kırkım, sağım ve ürünlerinin elde edilmesi, toplanması ve muhafaza işlerinin tarım işi kapsamına girdiği, davalı iş yerinde 50’den az işçi çalıştığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.
Manavgat Asliye 3. Hukuk Mahkemesince, dava dilekçesi içeriğinden davacının davalı iş yerinde her işi yaptığı, sabit bir işinin olmadığı, bu anlamda davacının yaptığı işin İş Kanunu kapsamında kaldığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.
4857 sayılı İş Kanunu’nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrası “Bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir. İşveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir” hükmünü içermektedir.
4857 Sayılı İş Kanununun 1/II maddesinde ise “Bu Kanun, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, bu işyerlerinin işverenleri ile işveren vekillerine ve işçilerine faaliyet konularına bakılmaksızın uygulanır” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre bir uyuşmazlığın İş Mahkemesinde görülebilmesi için taraflar arasında işçi ve işveren ilişkisinin bulunması ve davanın bu ilişkiden kaynaklanması gerekmektedir.
İş Kanunu’nun “istisnalar” başlıklı 4. maddesinde hangi işlerde ve iş ilişkilerinde İş Kanunu hükümleri uygulanmayacağı düzenlenmiştir. Sözkonusu maddenin b bendinde “50’den az işçi çalıştırılan (50 dahil) tarım ve orman işlerinin yapıldığı işyerlerinde veya işletmelerinde” İş Kanunu hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilmektedir.
Somut olayda davacı,…..Tur. Gıda İnş. ve Tic. Ltd. Şti. nezdinde 07.01.2002 – 20.09.2008 tarihleri arasında çalıştığını beyan etmekte olup, dava dilekçesi içeriği, tanık beyanları ve dosya kapsamından davalı işletmenin faaliyetinin tarım işlerinden olan gelir hayvanlarının yetiştirilmesi, üretimi, ıslahı ve bunlarla ilgili bakımı olduğu, davacının da bu işyerinde hayvan bakımı, beslenmesi ve tarım işleri ile ilgilendiği, bu nedenle çalışmasının 4857 Sayılı Kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde sayılan tarım işine girdiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamına göre davalı işletmedeki çalışan sayısının 50’nin altında olduğu Bölge Çalışma Müdürlüğü yazılarından anlaşılmasına göre, taraflar arasındaki anlaşmazlığın çözümünde İş Kanunu hükümleri uygulanamayacaktır. Bu durumda uyuşmazlığın Manavgat Asliye 3.Hukuk Mahkemesinde görülerek, sonuçlandırılması gerekmektedir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK 21, 22 ve 23. (HUMK’nın 25. ve 26.) maddeleri gereğince Manavgat Asliye 3. Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 10.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.