YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/24462
KARAR NO : 2013/14004
KARAR TARİHİ : 11.06.2013
MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
DAVA : Davacı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı, davalıya ait işyerinde 10.10.2003-30.11.2010 tarihleri arasında çalıştığını, işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaya devam etmesine rağmen, bu çalışmalarının karşılığı olan ücret alacaklarının ödenmediğini, hak kazandığı yıllık izinlerin kullandırılmadığını ileri sürerek, bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.
Davalı vekili, davacının üst düzey yönetici olduğunu ve çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini, hak kazandığı tüm yıllık izinlerini kullandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir .
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, işçinin hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırıldığı veya ücretlerin ödendiğine ilişkin davalı işverence geçerli delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının, fazla çalışma ücretinin ıslah ile artırılan bölümünün hüküm fıkrasında 5.996,00 TL olarak yazılması gerekirken 5.096,00 TL olarak yazılmış olmasına ilişkin temyiz itirazı, yerinde düzeltilmesi mümkün maddi hata niteliğinde olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır. Bunun dışında davacının tüm ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır .
Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.
Fazla çalışma iddiasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.
Somut olayda, davacı tanıklarından … ve davalı tanıklarından …, çalışma saatlerinin yaz ve kış aylarında farklılık arz ettiği yönünde beyanda bulunmuşlardır. Diğer tanıkların bu hususta ayrıntılı beyanı anılmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yaz ve kış ayları arasında ayrım yapılmaksızın davacının tüm yıl boyunca 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir. Yapılan işin niteliği de dikkate alındığında, işyerinde çalışma saatlerinin yaz ve kış döneminde değişiklik gösterip göstermediği hususunda diğer tanıklarında beyanları tespit edilmeli ve sonucuna göre gerekirse bilirkişiden bu hususta ek rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizdir .
3-Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık noktasını ise işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu oluşturmaktadır
Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.
Somut olayda, davalı işveren davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığın ileri sürmüş ve bu hususta delil olarak davacının izni süresinde konakladığı otel kayıtlarına dayanmıştır. Dosya içerisine alınan otel kayıtlarının incelenmesinde, davacının 3 gün Ayvalık’ta konakladığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar bu belge, davacıya yıllık izin kullandırıldığını ispatlar nitelikte bir delil değil ise de davacı isticvap edilerek ilgili belgede belirtilen tarihlerde yıllık izin kullanıp kullanmadığı sorulmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden hüküm kurulması hatalıdır.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.