YARGITAY KARARI
DAİRE : 21. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2008/20599
KARAR NO : 2010/589
KARAR TARİHİ : 25.01.2010
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
Davacı çalışma gücünün 2/3’ünü kaybettiğinin ve malullük aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme,ilamında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar vermiştir.
Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
K A R A R
Davacı, çalışma gücünü 2/3 oranında kaybettiğinin ve malüllük geliri bağlanması gerektiğinin tesbitini istemiştir.
Mahkemece , davacının çalışma gücünü 2/3 oranında kaybetmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir
Dosyadaki kayıt ve belgelerden;1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olan davacının 24.3.2004 tarihinde maluliyet aylığı için Kuruma başvuruda bulunduğu ve maluliyetinin tesbiti için hastaneye sevkinin sağlandığı, Sağlık Bakanlığı Kütahya Devlet Hastanesi’nin 6.5.2004 tarihli Sağlık Kurulu raporu ile sigortalıdaki rahatsızlıklar tesbit edilerek % 20 oranındaki maluliyetinin mevcut olduğunun belirlendiği, Bağkur Genel Müdürlüğünün 11.9.2004 tarihli yazı ile sigortalıda 2/3 oranında iş gücü kaybını gerektirecek bulguların bulunmadığı gerekçesi ile maluliyet aylığı isteminin red edildiği,davacı tarafından yeniden inceleme talebinde bulunulması üzerine Osmangazi Üniversitesi Araştırma Hastahanesi’nin 29.11.2006 tarihli Sağlık Kurulu raporuna göre sigortalının özür gurubunu göre tüm vücut fonksiyon kaybının % 80,4 olarak belirlendiği davacının Sağlık Kurulu raporuna göre % 80,4 iş gücü kaybı tespit edildiğini belirterek tüm belgelerin Yüksek Sağlık Kurulu tarafından incelenmesini istemesi üzerine 13.2.2007 tarihli Kurum yazısı ile maluliyet aylığı isteminin tekrar ret edildiği, Mahkemece Adli Tıp Kurumundan maluliyet oranının tespiti yönünden rapor istenildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu’nun 09.5.2008 tarihli raporu ile davacının akromegali hastalığından dolayı hali hazırda çalışma gücünün en az 2/3’ünü kaybetmediğinin tespit edildiği görülmüştür.
Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, “Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usul ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.
Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 55. maddesine göre sigortalının malullük durumunun Kurumca yetkilendirilen Sağlık sunucularının sağlık kurulunca usulüne uygun düzenlenecek raporların Kurum Sağlık Kurulunca incelenmesi sonucu Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğinde belirlenen usul ve esaslara göre tespit edileceği, anılan yönetmeliğin 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.
Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.
Mahkemece,Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmadan ATK 3.İhtisas Dairesinden rapor alındığından artık geriye doğru bir işlem yapılamayacağından yapılacak iş; Osmangazi Üniversitesi Araştırma Hastahanesinden aldırılan Sağlık Kurulu raporu ile Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu’nun raporu arasında arasında çelişki bulunduğundan raporlar arasındaki çelişkinin Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınarak giderilmek suretiyle maluliyet oranını kesin olarak tesbit edip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.
Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 25.01.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.