Yargıtay Kararı 22. Hukuk Dairesi 2012/3489 E. 2012/24026 K. 01.11.2012 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/3489
KARAR NO : 2012/24026
KARAR TARİHİ : 01.11.2012

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 13.9.2001-20.5.2009 arası davalıya ait işyerinde hizmetli olarak çalıştığını, şubat ayından feshe kadar ücretlerinin ödenmemesi, işten çıkarma baskısı ile ödenmeyen ücretlerin bordrolarının zorla imzalatılması, başka şahıslar tarafından işveren aleyhine açılan davalarda hukuka aykırı fiil teklif edilmesi, asgari ücretin altında 300,00 TL verileceği, aksi takdirde çalışmalarının karşılığının verilmeyeceği, sadece sigortasının yatırılacağının söylenmesi sebepleriyle haklı olarak iş sözleşmesini feshettiğini belirterek müvekkilinin kıdem ve ihbar tazminatı yanında yıllık izin ücreti, ücret alacağı ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davacının iş sözleşmesini kendisinin feshettiğini, talep edemeyeceğini, işyerinin niteliği gereği yıllık izinlerini kullandığını, fazla mesai gerektirecek bir iş bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, yargılama sırasında toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre alacaklar kısmen hüküm altına alınmıştır. Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.
Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.
Yargılama sırasında, davalı işveren tarafından yıllık izin ücretlerinin işçiye usulüne uygun şekilde kullandırıldığına dair belirtilen belgeler sunulmadığından, çalışma süresi dikkate alınarak yıllık izin ücreti alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmıştır.
Dosya içeriğinden, işyerinin kreş ve anaokulu olduğu görülmektedir, ancak yaz aylarında açık olup olmadığı net olarak anlaşılamamaktadır. İşyerinin yaz aylarında açık olup olmadığı, yılın tümünde çalışma bulunup bulunmadığı, taraflardan ve özellikle ilgili resmi mercilerden sorularak araştırılmalı, gerekirse yeniden tanıklar ayrıntıyla dinlenerek sonucuna göre işçinin yıllık izin alacağını talep hakkı olup olmadığı değerlendirilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Hükmün açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.