Yargıtay Kararı 11. Ceza Dairesi 2021/25558 E. 2022/20013 K. 30.11.2022 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/25558
KARAR NO : 2022/20013
KARAR TARİHİ : 30.11.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Dolandırıcılık
HÜKÜMLER : Beraat
TEMYİZ EDENLER : Cumhuriyet savcısı, müşteki …, müşteki …
TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Ret, bozma

Cumhuriyet savcısının temyizi açısından; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.11.2007 tarihli, 2007/3-167 Esas ve 2007/222 Karar 10.06.2014 tarihli, 2013/12-834 Esas ve 2014/321 Karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere, duruşmalarına katılmadıkları Asliye Ceza Mahkemesinin kararlarına yönelik Cumhuriyet savcılarının temyiz süresi; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin kıyasen uygulanan 310/3. maddesine göre tefhimden itibaren bir ay olup, Cumhuriyet savcısının 14.02.2019 günü verilen hükmü yasal süre geçtikten sonra 18.03.2019 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, müşteki …’nun temyizi yönünden; 14.02.2019 tarihli beraat hükmünün, müştekiye 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca usulüne uygun olarak 11.03.2019 tarihinde tebliğ edildiği ve 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçmekle 07.05.2019 tarihli dilekçe ile temyiz talebinde bulunulduğu anlaşılmakla, müşteki …’nın temyizi için ise; bozma öncesi yapılan yargılamada müşteki …’nın 11.04.2013 tarihli talimat ile mahkeme huzurunda alınan beyanında “şikayetçi olmadığını ve katılmak istemediğini” belirttiği, her ne kadar bozma sonrası yapılan yargılamada 09.07.2018 tarihinde alınan beyanında “şikayetçi olduğunu ve katılmak istediğini” belirtmiş, mahkemecede bu konuda bir karar verilmemiş ise de şikayet ve davaya katılma hakkından feragat edildikten sonra feragattan cayma ve dolayısıyla yeniden katılma isteğinde bulunma hak ve yetkisine sahip olmayan müştekinin 5271 sayılı CMK’nin 242/1 ve 260/1 maddeleri uyarınca hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, Cumhuriyet savcsının, müşteki …’nun, müşteki …’nın temyiz istemlerinin aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.