YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/396
KARAR NO : 2023/209
KARAR TARİHİ : 16.01.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Zimmet
HÜKÜM : Mahkumiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Boyabat Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.01.2013 tarihli ve 2012/1909 Soruşturma, 2013/6 Esas, 2013/1 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında basit zimmet suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2.Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2013/5 Esas, 2015/70 sayılı Kararı ile sanık hakkında basit zimmet suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 247 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci ile beşinci fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık … müdafiinin temyiz sebepleri bilirkişi raporlarının çelişkili olduğuna, savunmalarına itibar edilerek sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Tüm dosya kapsamından; suç tarihinde … Köyü Tarımsal Kalkınma Kooperatifi yönetim kurulu başkanı olan sanığın Ayancık Orman İşletme Müdürlüğü tarafından kooperatifin hesabına yatırılan 48.206,66 TL’nin 25.000,00 TL’sini 08.06.2012 tarihinde çektiği ve ne şekilde harcandığının tespit edilemediği iddiasıyla sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanığın kooperatif ortakları adına yaptığı sigorta poliçesi ödemeleri ile kooperatif ortağı … ve belirlenemeyen bir kısım kooperatif ortağına çalışmaları karşılığı yapılan ödemelerin mahsubuyla 13.576,44 TL’nin uhdesinde kaldığı kabulüyle atılı suçtan cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
Sanığın savunmasında, kooperatif ortaklarının araçları için sigorta ödemeleri yaptıklarını, bu ödemeler için 14.686,00 TL bedelli çek verildiğini, çekin keşide tarihinde para bulunmadığı için kooperatif hesabına 14.000,00 TL yatırdığını, zimmete konu olan miktarı da bu yatırdığı paranın karşılığında çektiğini beyan etmesi ve dosya kapsamından bahsi geçen çekin sigorta acentesi yetkilisi tanık Mustafa Seyfi Akça’nın ortağına 30.05.2012 tarihinde ödendiğinin tespit edilmesi ile kooperatif hesap hareketlerinin yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporlarında değerlendirilmemiş olması karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılabilmesi açısından, suç tarihlerine ilişkin kooperatif kayıtları getirtildikten sonra dosyanın bilirkişiye tevdi edilip, sanık tarafından kooperatif hesabına yatırılan bir para olup olmadığı hususunda rapor alınması sonrasında hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,
Kabule göre de;
Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,
Hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2013/5 Esas, 2015/70 sayılı Kararına yönelik sanığın ve müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
16.01.2023 tarihinde karar verildi.