YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/2029
KARAR NO : 2022/11151
KARAR TARİHİ : 29.09.2022

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi
İLK DERECE
MAHKEMESİ : Arpaçay Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki haksız eylem nedeniyle maddi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/02/2018 günlü kararın istinaf incelemesinde; tarafların istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile HMK 353/1-b.2 maddesi gereğince Arpaçay Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2015/35 Esas – 2018/19 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, kaldırılan kararın yerine yeniden hüküm tesisi ile davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/01/2020 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
K A R A R
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanun’un 44. maddesiyle HMK’ya eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 2020 yılı için 72.070,00 TL’dir.
HMK 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri 72.070,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkeme kararlarının temyizi kabil değildir.
İlk Derece Mahkemesince davacının davasının kısmen kabulü ile 7.734,375 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verildiği, karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulduğu, bölge adliye mahkemesince tarafların istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile istinaf nedeni olmamakla birlikte HMK’nın 355. maddesine göre yapılan incelemede istinafa konu dosyada tek davacı olmasına ve karar tarihi itibariyle davacının sağ olmasına rağmen hükmedilen tazminat miktarının davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde hüküm kurulması gerekirken ”davacılara miras payları oranında verilmesine” karar verildiği, ayrıca mahsubu gereken harç miktarının yanlış yazılarak alınması gereken harcın olması gerekenden az hesaplandığı anlaşılmakla HMK’nın 353/1-b/2 maddesi gereğince hükmün bu kısımlarının düzeltilmesine karar verildiği, istinaf mahkemesi kararına karşı, davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmıştır.
Davalı vekili tarafından temyize konu edilen miktar yukarıda belirtilen temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır. O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davalı vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nun 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nun 362/1-a maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 29/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.