YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/17606
KARAR NO : 2023/509
KARAR TARİHİ : 24.01.2023
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 06.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci
fıkrası ve 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2014 tarihli ve 2014/83 Esas, 2014/301 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 12.12.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.
3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2015 tarihli ve 2015/255 Esas, 2015/282 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği, lehe hükümlerin uygulanmadığı, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Deliller kısmında özetlendiği üzere soruşturma aşamasında alınmış olan tanık beyanları, tutanaklar içerikleri, sanıkların kaçamaklı savunmaları, askeri komutanlıkça düzenlenmiş olan tutanaklar kapsamı, sanıklara ait nüfus ve sabıka kayıt belgeleri ile er olan sanıklara ait görev belgeleri, olay yerinde ele geçen materyallerin niteliği, olay yerinde yapılan tespit bilgileri, uzmanlık raporuna göre, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair savunmasının aksini gösterir şekilde her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememiş olduğundan sanığın savunması esas alınarak kullanmak için uyuşturucu madde bulundurduğu kabul edilerek hakkında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği, sanığın tedbire uymadığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
Soruşturma evrakının 5271 sayılı Kanun’un 38 inci maddesinin (A) fıkrası kapsamında Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) bulunduğu belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.
Üzerinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen, olayı müteakip uyuşturucu
madde kullandığı teknik yöntemlerle saptanmayan sanığın, temyiz dışı sanık…’in soyut beyanı dışında atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2015 tarihli ve 2015/255 Esas, 2015/282 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
24.01.2023 tarihinde karar verildi.