Yargıtay Kararı 4. Ceza Dairesi 2020/27465 E. 2023/899 K. 08.02.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/27465
KARAR NO : 2023/899
KARAR TARİHİ : 08.02.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Tehdit, hakaret

İşlenen suçların mağduru veya suçtan zarar göreni olmayan talep eden vekilinin kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisi olmadığı anlaşılmıştır.
Hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu … Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın, tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay, hakaret suçundan aynı Kanun’un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında aynı Kanun’un 53 ile 58 inci maddeleri gereği tekerrür hükümlerinin uygulanması ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, atılı suçları işlemediği, tanık beyanlarının tarafsız olmadığı ile sair yönlerden tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulmasına, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, hakaret suçunun alenen işlendiği, talep eden vekilinin temyiz isteminin ise davaya katılma taleplerinin kabul edilmesi ile vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın hakkında idari para cezası düzenleyen talep eden kuruma giderek kurum müdürü olan mağdurun yokluğundaki sözleri nedeniyle hakaret ve tehdit suçlarından açılan davada her iki suçtan sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Talep Eden Kurum Vekilinin Temyizi Yönünden
5271 sayılı Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının olmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, talep eden vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
B. Üst Cumhuriyet Savcısı ile Sanığın Temyizleri Yönünden
Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre karar tarihinden sonra 31.08.2021 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.
V. KARAR
A. Talep Eden Vekilinin İstemi Yönünden
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik talep eden … İlçe … Müdürlüğü vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. O Yer Cumhuriyet Savcısı ile Sanığın İstemi Yönünden
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik Üst Cumhuriyet savcısı ile sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
08.02.2023 tarihinde karar verildi.