YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2021/4244
KARAR NO : 2022/9469
KARAR TARİHİ : 27.12.2022
MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.01.2020 tarih ve 2017/754 E. – 2020/24 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nce verilen 26.02.2021 tarih ve 2021/272 E. – 2021/395 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
6100 sayılı HMK’nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL’ni geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Yasa hükmünün 2. fıkrasında ise, alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı olmadığı düzenlenmiştir. Yukarıda zikredilen Yasa hükmünde belirtilen temyiz kesinlik sınırı HMK’nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi olan 2021 yılı itibariyle 78.630,00 TL’dir.
Dava, davacıların murisinin davalı bankaya borçlu olmadığının tespiti ve davalı … şirketinden poliçe teminatının tahsiline ilişkin olup, kredi tutarının 21.000.- TL, poliçe limitinin 60.000.- TL olduğu; davacılar vekili tarafından harca esas değer olarak 71.947,00 TL gösterilerek davanın açıldığı anlaşılmıştır.
İlk derece mahkemesince davanın Halk Bankası A.Ş. yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davalı … Sigorta A.Ş. yönünden reddine karar verilmiş, karara karşı davacılar vekilince yapılan istinaf başvurusu ise esastan reddedilmiştir. Davacılar vekili, bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyize başvurmuşsa da, reddedilen tutarın yukarıda zikredilen Yasa hükmüne göre temyizi kabil olmayıp kesin olduğu anlaşılmaktadır. HMK’nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceğinden davacılar vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 27.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.