YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/33132
KARAR NO : 2023/2625
KARAR TARİHİ : 14.02.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
… Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli 2015/533 esas, 2015/1059 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmekten vazgeçilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanın temyiz isteminin; sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Katılan ile sanık arasında önceye dayalı anlaşmazlık bulunduğu, olay tarihinde sanığın evde bulunduğu sırada katılanın sanığın evine geldiği, kapının önünde tartışmaya başladıkları ve yaşanan tartışmada karşılıklı olarak birbirlerine “o.. ” şeklinde hakaret ettikleri iddiası ile açılan davada Yerel Mahkemece hakaret suçunun karşılıklı olarak işlendiği ve sanık …’in katılanın hakaretine cevap mahiyetinde hakarette bulunduğu kabul edilerek hakkında 5237 sayılı Kanun’un 129/3 üncü maddesi gereğince hakkında ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Sanığın katılanın kendisine hakaret ettikten sonra kendisinin de hakaret ettiğine dair savunması, tanıklar … ve …’nün katılanın da sanığa hakaret ettiğine dair anlatımları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde karşılıklı hakaret nedeniyle verilen ceza verilmesine yer olmadığı yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
B. Sanık hakkında kurulan hükümde hakaret suçunun karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” yerine “ceza vermekten vazgeçilmesine” şeklinde karar verilmesi ve hüküm kısmında dayanak kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin yazılmaması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde (B) numaralı bentte açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci paragrafta ” TCK’nın 129/3 maddesi” ibaresinden sonra gelmek üzere ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-c maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
14.02.2023 tarihinde karar verildi.