YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2021/4245
KARAR NO : 2022/8576
KARAR TARİHİ : 01.12.2022
MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 10.10.2017 tarih ve 2017/121 E. – 2017/567 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi’nce verilen 26.02.2021 tarih ve 2020/137 E. – 2021/333 K. sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalının 104.000,00 TL’lik teminat senedini 14. İcra Müdürlüğü’nün 2014/9039 sayılı dosyasında takibe koyduğunu, davalı ile araç kiralama işi yapılması ve kredilerin davacı tarafından ödenmesi konusunda anlaşıldığını, davalının adına krediler çekilerek araçların alındığını, davacının kredi ödemelerini yapmaya devam ettiğini, araç kiralama işini yapamadıkları için araçları satmaya karar verdiklerini, senedin alınan beş adet aracın kredisi için teminat olduğunu, davalının dolandırıcılıktan kendileri aleyhine şikayette bulunduğunu, savcılık tarafından ise takipsizlik kararı verildiğini, senedin gerçek bir para alışverişinden kaynaklanmadığını ileri sürerek, takibe konulan senetten dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, bononun kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren sebepten mücerret bir belge olduğu, davalının bononun ihdas sebebini de talil etmediği, bu nedenle ispat külfetinin de davalıya geçmediği, aksi halde düşünülerek bir an için bononun teminat senedi olarak verildiği kabul edilse bile, teminat konusu olduğu iddia edilen kredilerin davacı tarafından ödendiğinin davacı tarafından yazılı ve kesin delillerle ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK’nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK’nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK’nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.