YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/6942
KARAR NO : 2023/405
KARAR TARİHİ : 06.02.2023

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2013/146 E., 2016/196 K.
SUÇLAR : Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2016 tarihli ve 2013/146 Esas, 2016/196 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin birinci fıkrasındaki “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü ile 6099 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen ikinci fıkrasındaki “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır” hükmüne aykırı olarak, yokluğunda verilen hükmün sanığın sorgusunda bildirdiği ve daha önce usulüne uygun bir tebligat yapılmayan adresine 7201 sayılı Kanun’un 35 inci maddesine göre yapılan tebliğ ve bu tebliğ esas alınarak hükümlerin kesinleştirilmesi işlemleri usulsüz ise de, 7201 sayılı Kanun’un 32 nci maddesindeki “Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır.” hükmü uyarınca, sanığın Silivri 1 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu vasıtasıyla gönderdiği 14.07.2021 tarihli dilekçesi ile dosya suretinin kendisine gönderilmesini talep etmesi üzerine 04.08.2021 tarihinde gerekçeli karar ve dosya suretinin sanığa tebliğ edildiğinin dava dosyası ve UYAP ortamında yapılan incelemeden anlaşılması karşısında, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 17.02.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.