YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/5337
KARAR NO : 2023/1954
KARAR TARİHİ : 04.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kişişi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ
1. Karasu Cumhuriyet Başsavcılığının 20.02.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karasu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2015 tarihli ve 2015/260 Esas, 2015/1317 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, beraatına karar verilmesi gerektiğine, tanıkların dinlenmediğine bu nedenle eksik yargılama yapıldığına ve re’sen görülecek diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanık …’in mağdur …’ı eve kilitlemek ve kendisine karşı şiddet uyguladığı iddiasıyla cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kıldığı ve eziyet suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2. Mağdur … 08.10.2014 tarihinde evden kaçarak kolluğa başvurmak suretiyle sanığın kendisini darp ettiğini, kendisine hakaret ve tehditlerde bulunduğunu ve kendisini eve kilitlemek suretiyle hürriyetini kısıtladığından bahisle şikayetçi olmuştur.
3. Karasu Devlet Hastanesinin 08.10.2014 tarihli adli raporunda; mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı tespit edilmiştir.
4. Sanığın ilk celsede alınan savunmasında eşini eve kilitlediğini ancak kastının hürriyetini kısıtlamak olmadığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Sanığın eşini yaralamak şeklinde gerçekleşen fiilinin eziyet suçunu oluşturmadığı kabul edilmekle birlikte, meydana gelen netice göz önünde bulundurulduğunda fiilin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun nazara alınmayarak beraat hükmünün kurulması hukuka aykırı olmakla birlikte, temyizin kapsamına göre bu husus bozma sebebi sayılmamıştır.
2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebirle işlenmesi nedeniyle doğrudan 5237 sayılı TCK.nın 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerekirken, hükümde önce aynı maddenin birinci fıkrasının, sonra ise ikinci fıkrasının kademeli olarak uygulanması sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
3. Mağdurun doktor raporu ile uyumlu beyanları, sanığın kısmi ikrarı, adli muayene raporu, kolluk ifade tutanağı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, mağdur ile sanık arasındaki önceye dayalı husumetin giderildiği ve devam eden yargılama sürecinde mağdurun eşi olan sanığın mahkum olma ihtimaline binaen eşini suçtan kurtarmaya yönelik bir takım beyanlarına itibar edilmemiştir.
4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usül ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karasu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/260 Esas, 2015/1317 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde karar verildi.