YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/9805
KARAR NO : 2023/2180
KARAR TARİHİ : 11.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz etme
HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 20.11.2014 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.
2. Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli, 2014/945 Esas ve 2016/538 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği sanıkların sürekli müvekkilinin gayrimenkulünden yararlanmasını engellediklerine, suçu işledikleri sabitken sanıklara ceza verilmeyerek bunun yerine beraat ettirilmelerinin hakkaniyete ve adalete aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanıkların, katılana ait köy evi, ambarı, depo ve ahırlarını herhangi bir hakka dayanmadan kullanarak tecavüz ettikleri iddiasına ilişkindir.
2. İnceleme dışı Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/45 Esas sayılı davası ile sanığın, 2011 yılında sanıkların katılana ait tarlayı kullandıkları iddiasına ilişkin mahkumiyet kararı verildiği belirlenmiştir.
3. Eyyübiye İlçe Jandarma Komutanlığının 23.02.2016 tarihli cevabı yazısında; … Mahallesi … Mevki 64 parsel ile İncirli Mevki 170 parsel sayılı taşınmazlarda ahır ve ambarın boş olduğu, yaklaşık 5 yıldır bahse konu evin kullanılmadığı, faal olarak kullanıldığına dair hiçbir iz eser ve emareye rastanılmadığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Sanıkların beyanı ile tutarlı Jandarma komutanlığının yazısı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerini gerektirir, her türlü şüpheden uzak, somut, yasal, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi nedeniyle sanıklar hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.
2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli, 2014/945 Esas ve 2016/538 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2023 tarihinde karar verildi.