YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/5130
KARAR NO : 2023/57
KARAR TARİHİ : 17.01.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Edremit Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 27.04.2010 tarih ve 2010/1060 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.11.2010 tarihli ve 2010/205 Esas, 2010/416 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, aynı Kanun’ un 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
3. Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle yapılan ihbar sonucu açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanarak Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2014 tarihli ve 2014/356 Esas, 2014/441 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, aynı Kanun’ un 29 uncu, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
4. Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2014 tarihli ve 2014/356 Esas, 2014/441 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.02.2022 tarihli ve 2019/6094 Esas, 2022/2754 Karar sayılı kararı ile “…CMK.nın 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına yönelik kararda; Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 141/3, CMK.nın 34 ve 230. maddeleri ve Ceza Genel Kurulu’nun 18.11.2014 …, 2013/8-830 Esas ve 2014/502 Kararı uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı … bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması…” nedeniyle bozulmuştur.
5. Bozma sonrası Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2022 tarihli ve 2022/484 Esas, 2022/707 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (e) bendi, 29 uncu maddesi, 62 … maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; müştekinin şikayetini geri aldığına, Medeni Hukuktan … yasal haklarını kullandığına, haksız olarak ceza tayin edildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Davaya konu olay, sanığın, kızı olan müştekiyi kolundan tutarak zorla arabaya bindirdiği minibüs son duraklarının ilerisinde bulunan sazlıkların içine götürüp araçtan indirerek darp ettikten sonra tekrar araca
bindirerek bulvara getirip bırakmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2. Akçay Sağlık Ocağı’nın 13.04.2010 tarihli doktor raporunda müştekinin iki, üç günde iyileşebileceği, … tehlikesinin bulunmadığı, basit tıbbi tedaviye gerek olmadığı belirtilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Olay tarihinde mağdure A.Y.’nin eşinden boşandıktan sonra babası ile birlikte yaşamaya başlamasına rağmen sürekli olarak evi terk etmesinden dolayı sanığın duyduğu elemin etkisi ile saat 18.30 sıralarında kızı olan mağdure A.Y.’yi … Mahallesi …’ nda görmesi üzerine araçla yanına gelerek arabaya binmesini istemiştir. Mağdurenin araca binmek istememesi üzerine kolundan tutarak
cebir kullanmak sureti ile araca bindirip sazlıkların içine götürüp darp etmiştir. Daha sonra tekrar araçla bulvar üzerine getirip bırakmıştır. Mağdurenin olayın sıcağı sıcağına verdiği beyanı ile adli rapor, sanığın ikrara dayalı savunması birlikte değerlendirildiğinde sanığın kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediğinin sabit olduğu anlaşılmakla müştekinin şikayetçi olmadığını beyan etmiş olmasının suçun sübutuna etki etmeyeceği zira atılı suçun şikayete bağlı olmadığı anlaşılmakla karar da hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2022 tarihli ve 2022/484 Esas, 2022/707 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2023 tarihinde karar verildi.