YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/5657
KARAR NO : 2022/11705
KARAR TARİHİ : 20.12.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Cinsel taciz
HÜKÜM : Cinsel taciz suçundan şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme, hayasızca hareketlerde bulunma suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:
Müşteki Bakanlık vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;
6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re’sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı CMK’nın 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
Sanığın mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;
Sanığın farklı tarihlerde yolda yürümekte olan mağdurelere cinsel organını gösterdiği şeklinde kabul edilen olayda, sanığın eylemlerinin cinsel taciz ile hayasızca hareketlerde bulunma suçlarını oluşturduğu ve fikri içtima hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK’nın 44. maddesi gereğince, en ağır yaptırımı öngören suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği ve çocuğa karşı teşhir suretiyle cinsel taciz suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hükümler kurulması,
Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321 ve 326. maddeleri gereğince BOZULMASINA, 20.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.