YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/6685
KARAR NO : 2023/15790
KARAR TARİHİ : 07.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ile 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin, müştekilerin yargılama aşamasında şikayetlerinden vazgeçmeleri nedeniyle sanığa şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak şikayetten vazgeçmeyi kabul etmesi halinde düşme kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle ve re’sen görülecek nedenlerle usul ve yasaya aykırı hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanık ile mağdurlar arasında çıkan tartışmada, sanığın mağdurlara hitaben sinkaflı sözlerle hakaret ederek mağdurlara vurması şeklinde gerçekleşen eylemleri nedeniyle sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından açılan davada, sanığın atılı suçları işlemediğinin anlaşılması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Sanığın soruşturma aşamasındaki ikrarı ve adli rapor içeriklerine göre sanığın atılı suçları işlediğinin sabit olmasına karşın yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
2. Kabule göre de,
Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.10.2020 tarih ve 2018/18-589 Esas, 2020/421 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesinin altıncı fıkrasına göre kanunda aksi yazılı olmadıkça şikâyetten vazgeçmenin bunu kabul etmeyen sanığı etkilemeyeceğinin düzenlenmiş olması ve anılan Kanun hükmünün amacının yargılama sonucunda beraat etme ihtimali bulunan sanık hakkında yargılamaya devam olunarak suçun sabit olmaması hâlinde sanığın beraatına, sabit olduğunun anlaşılması durumunda ise cezalandırma zorunluluğu ortadan kalktığı için davanın düşmesine karar verilmesini gerektiği, mağdurların 27.01.2016 tarihli duruşmada, sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan etmelerine karşın sanığın şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini yerine yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Yerel Mahkeme kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.03.2023 tarihinde karar verildi.