YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4982
KARAR NO : 2023/247
KARAR TARİHİ : 30.01.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 … maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Akçakoca Cumhuriyet Başsavcılığının 14.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan davada Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 … maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hapisten çevrili 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık temyiz talebinde kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, suç kastı olmadığını, beraat kararı verilmesi gerektiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava, … ve diğer kardeşi … … ile birlikte ilçe merkezinde seyir halindeki bir otobüste … olarak bulundukları sürede sanığın kızı olan …’i kolundan çekerek indirmeye çalıştığı ancak otobüs şoförü olan tanığın müdahalesi sonucunda mağduru bırakarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs ettiğine ilişkindir.
2. …’un, sanığın ve olay tarihinde eşi olan müştekinin müşterek çocuğu olduğu, sanığın bir süredir ayrı yaşadığı, boşanma aşamasında oldukları için velayetin çocukların annesi olan …’de bulunduğu ve Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.09.2015 tarih ve 2015/100 değişik iş sayılı kararı kapsamında sanığın çocuklara yaklaşmasına yönelik tedbire karar verildiği tespit edilmiştir.
3. Mağdurun … olarak bulunduğu otobüsün şoförü olan tanık … … ve … yargılama aşamalarında … oldukları, birbiri ile uyumlu ifadelerinde, sanığın otobüse binip kızı …’i kolundan çekerek otobüsten indirmeye çalıştığını ancak şoförün müdahalesi ve yolcuların tepkisi sonucu kızını bırakarak otobüsten … indiğini belirtmişlerdir.
4. Sanık suçlamaları kabul etmemiş, atılı suçtan beraatini talep etmiştir.

IV. GEREKÇE
Sanığın suç tarihinde velayet yetkisi elinden alınarak anneleri …’e bırakılan 12 yaşındaki …’u kolundan tutup çekmek suretiyle cebir uygulayarak otobüsten indirmeye çalıştığı ancak otobüs şoförü ve yolcuların tepkisi üzerine amacına ulaşamayarak eylemini sonlandırdığı olayda fiilin 5237 sayılı Kanunun 234 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 … maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 30.01.2023 tarihinde karar verildi.