YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/7634
KARAR NO : 2023/5384
KARAR TARİHİ : 24.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/74 Esas, 2016/16 Karar
SUÇ : Görevi kötüye kullanma
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Hınıs Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.03.2015 tarihli ve 2014/1007 Soruşturma, 2015/68 Esas, 2015/48 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması ve hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2. Hınıs Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 2015/74 Esas, 2016/16 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Kanun’un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62, 50 ve 52 nci maddeleri gereği 75 tam gün karşılığı 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına hükmolunmuştur.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık, mahkumiyetine yeterli delilin bulunmamasına ve hakkında soruşturma izni alınmadan yargılama yapılmasına rağmen mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu sebebiyle hükmü temyiz etmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın suç tarihinde Erzurum Büyükşehir Belediyesi E.S.K.İ Genel Müdürlüğü Kanalizasyon Daire Başkanlığına bağlı Hınıs şubesinde sorumlu memur olarak görev yaptığı, 2014 yılı bahar aylarında mağdurun ikamet ettiği adresi de kapsayan kanalizasyon çalışmaları sırasında boru değiştirmek için açmış oldukları kanalizasyon çukurunu kapatmadıkları, bu nedenle uzunca bir süre kanalizasyon atıklarının mağdurun ikametinin çevresine geldiği ve kötü kokuların yayıldığı, bu suretle sanığın görevinin gereklerini yapmakta ihmal göstererek mağdurun mağduriyetine sebep olduğu kabul edilerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
Hakkında görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen inceleme dışı sanık …’in Hınıs Su ve Kanalizasyon Şube Müdürü olarak görev yaptığı, sanık …’in ise aynı yerde teknisyen yardımcısı -sorumlu memur- olduğu ve yapılan işlerde …’in talimatları doğrultusunda hareket ettiği ayrıca sanık …’ın ”müştekinin kendilerine müracaatı üzerine bahse konu kanalizasyon borusunu tamir ettikleri, patlayan boruyu değiştirdikleri, borunun etrafının çamur olması sebebiyle etrafını birkaç gün sonra kapattıkları ve logarın üzerinin kapalı haliyle zarar veremeyeceği” şeklindeki savunmasının aksi yönünde ve suç kastı ile hareket ettiğine dair dosya kapsamında somut delil bulunmadığı anlaşılmakla, hakkında yüklenen suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmuş olması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Hınıs Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 2015/74 Esas, 2016/16 sayılı Kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2023 tarihinde karar verildi.