YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/15625
KARAR NO : 2023/1647
KARAR TARİHİ : 23.03.2023
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Reşit olmayanla cinsel ilişki, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2015/375 Esas, 2015/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan açılan kamu davasında yürütülen yargılama neticesinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası; çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan açılan kamu davasında 5237 sayılı Kanun’un 234 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca neticeten 2 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin kurulan hükmün 5271 Sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
2. Sanığın deneme süresi içinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılmakla; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını veren mahkemeye yapılan ihbar üzerine sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki ve çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarından ele alınan Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.11.2015 tarih 2015/375 Esas 2015/406 Karar sayılı yargılama dosyasında yürütülen yargılama neticesinde; 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 Sayılı Kanun’un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 ve 62 nci maddeleri uyarınca neticeten 3.000 TL adli para cezasıyla, 5237 Sayılı Kanun’un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 ve 62 nci maddeleri uyarınca 1500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. GEREKÇE
Dava dosyası yönünden, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un, “Kanuna muhalefet halleri” başlıklı 308 inci maddesinin yedinci fıkrasında yer verilen;
“Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır.
…,
7 – Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi, …”
Hükmü uyarınca, kararın gerekçeyi ihtiva etmemesi, mutlak bozma nedeni olarak belirlenmiştir.
Mahkemece kurulan hükmün Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden bu ilkelere uyulmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilk karara atıf yapılarak gerekçesiz hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141 ve 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.
III. KARAR
Başkaca yönleri incelenmeyen Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2015/375 Esas, 2015/406 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
23.03.2023 tarihinde karar verildi.