YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/4347
KARAR NO : 2023/2329
KARAR TARİHİ : 13.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Cinsel taciz
HÜKÜMLER : Beraat
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Adilcevaz Sulh Ceza Mahkemesinin, 19.12.2012 tarihli ve 2012/53 Esas, 2012/68 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca verilen 10 ay hapis cezasına dair mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
2. Sanığın deneme süresi içinde yeniden kasti bir suç işlemesi nedeniyle açıklanması geri bırakılan mahkumiyet hükmüne ilişkin yargılama dosyası ele alınarak; Adilcevaz Sulh Ceza Mahkemesinin, 16.07.2014 tarihli ve 2014/31 Esas, 2014/68 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca neticeten 10 ay hapis cezasına hükmolunmuştur.
3. Adilcevaz Sulh Ceza Mahkemesinin, 16.07.2014 tarihli ve 2014/31 Esas, 2014/68 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 28.04.2021 tarihli ve 2017/2515 Esas, 2021/3322 Karar sayılı kararı ile; “Sanığın işlediği kabul edilen cinsel taciz suçunun üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nın 251. maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1/c bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin (d) bendinde yer alan ‘kovuşturma evresine geçilmiş’ ibaresinin, aynı bentte yer alan ‘basit yargılama usulü’ yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,” nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozma ilamı üzerine yapılan yargılama neticesinde; Adilcevaz Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/140 Esas, 2021/293 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.03.2022 tarih 9-2022/26739 sayılı Tebliğnamesiyle onama istemiyle dosya Başkanlığımıza gönderilmiştir .
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği; sübuta ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Tarafların ve tanık ….’ın aşamalarda alınan beyanları ile sabit olduğu üzere, sanık ile şikayetçiler ve bozma ilamı öncesi beyanlarına başvurulan tanık …. arasında eylemin gerçekleştiği iddia edilen tarihten önceye dayalı husumet bulunması, eyleme dair bilgi ve görgüsü bulunan tarafsız bir tanık beyanının olmaması, dosya içerisinde sanığın savunmalarının aksini gösterir mahkumiyete yeter nitelikte somut delil bulunmaması sebepleri ile; sanık … hakkında mağdureler …, …, … ve …’e yönelik “Cinsel Taciz” suçundan 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış ise de; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı kanaatine ulaşıldığından sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümlerinin usul ve kanuna uygun bulunduğu anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adilcevaz Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/140 Esas, 2021/293 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.04.2023 tarihinde karar verildi.