YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/10356
KARAR NO : 2023/1395
KARAR TARİHİ : 28.03.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Çaycuma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/108 Esas, 2016/215 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
2. Çaycuma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/108 Esas, 2016/215 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 26.10.2020 tarihli ve 2020/5657 Esas, 2020/14521 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Çaycuma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2020/570 Esas, 2021/581 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 58 … maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi; suçu işlemediğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Olay günü müşteki ve arkadaşı …’nin birlikte otururken müştekinin rahatsızlandığı ve …’nin arkadaşını hastaneye götürdüğü, bu esnada sanığın müştekiye hitaben alkollü mekanlarda şarkı söylediği için çevresinin geniş olduğunu kendisine kız ayarlamasını istediği, kendisinin böyle bir şey yapamayacağını söylediğinde, müştekinin üvey amcası olan sanığın sinirlenerek kapı önünde duran kırık sandalye ile müştekiye vurduğu anlaşılmıştır.
2. Sanık üzerine atılı suçlamayı inkar etmiştir. Katılan ve tanık beyanı oluşa uygun olup mağdura ait 13.12.2014 tarihli genel adlî muayene raporu dava dosyasında bulunmaktadır.
IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile cezaların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, bozma nedeni dışında sanığın sübuta ilişkin temyiz sebebi ile yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
2. Çaycuma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2020/570 Esas, 2021/581 Karar sayılı kararında, sanığın adlî sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başka sabıkasının da bulunmadığı gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alınan, Ulus Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2017 tarih ve 2007/127 Esas – 2007/180 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı Kanun’un 141 … maddesinin birinci fıkrası uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli
Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı, dolayısıyla 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanma koşullarının yeniden değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun’un 2 nci ve 7 nci maddeleri de gözetilerek, sanığın adlî sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan hükümde uzlaştırma işlemi uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonucuna göre, 5237 sayılı Kanun’un 58 … maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi ve sanığın hukukî durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle hukuka aykırılık bulunmuştur.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklandığı üzere tekerrür hükümlerinin yeniden değerlendirilmesi gerektiğinden Çaycuma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2020/570 Esas, 2021/581 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 … maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
28.03.2023 tarihinde karar verildi.