YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/12496
KARAR NO : 2023/2247
KARAR TARİHİ : 12.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama, Hırsızlık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, 2015/24387 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 155 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2015/1902 E. 2016/54 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, değişen suç vasfına göre ek savunması alınmak suretiyle hırsızlık suçundan ise, 5237 sayılı Kanun’un 141 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına, 58 inci maddesi uyarınca cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine gör çektirilmesine, kişilik özellikleri itibari ile tekrar suç işlemekten çekineceği yönünde kanaat oluşmadığından hakkında 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesi, 5237 sayılı Kanun’un 50 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesi kurumlarının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın Temyiz Sebepleri;
Sanık 20.01.2016 tarihli süre tutum dilekçesinde temyiz sebebi bildirmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın, barınma evinden tanıdığı katılandan, kendisine yatacak bir para olduğu gerekçesi ile kredi kartını alarak, karttan rıza dışında para çekimi yaptığı ayrıca barınma evinde bulundukları sırda konuşma bahanesi ile telefonunu aldığı ve akabinde iade etmediği iddialarına ilişkindir.
2. Katılanın Halkbankası 4475 xxxx xxxx 3926 numaralı banka kartından 455,00 TL para çekildiğine dair hesap özeti dökümü dosyada mevcuttur.
3. Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/477 Esas sayılı dosyasının incelenmesi neticesinde, olay nedeni ile ilk önce sanığın kardeşi İrfan hakkında dava açıldığı, İrfan’ın savunmasında eylemi kardeşi olan Hüsamettin’in gerçekleştirmiş olabileceğini, kimliğinin onun tarafından kullanıldığını beyan etmesi üzerine sanığın o dosyada tanık olarak dinlendiği, yapılan araştırmalar sonucu karttan para çekme anına ilişkin kamera görüntülerinin celp edilerek izlendiği, görüntülerdeki karttan para çeken kişinin sanık olduğunun teşhis edilmesi üzerine, İrfan hakkında beraat kararı verilerek sanık hakkında suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmıştır
4. Katılan beyanında “Kendisinden kartını ve telefonunu alan kişinin sanık olduğunu ” beyan etmiştir
5. Sanık savunmasında “Katılanı tanımadığını, kartını ve telefonunu almadığını” beyan ederek suçlamaları kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE
A.Sanık Hakkında Başkasına Ait Banka veya Kredi Kartının İzinsiz Kullanılması Suretiyle Yarar Sağlama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;
1. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden;
Sanık savunmasında her ne kadar suçlamaları kabul etmemiş ise de, dosyadaki olgular itibari ile; sanığın aynı barınma evinde kalmaları nedeni ile tanıdığı katılandan “yakını tarafından Halkbankası aracılığı ile gönderilecek parayı çekmekte kullanacağını” söyleyerek kartını istediği; katılanın Halk bankasına ait 4475 xxxx xxxx 3926 numaralı banka kartını aldıktan sonra kattan 455,00 TL para çektiği anlaşılmakla, mahkemenin suçun sübutuna ilikin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
2. Diğer Yönlerden;
Tekerrüre esas alınan ilama konu 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrasından düzenlenen dolandıcılık suçu, hükümden sonra, 02.12.2016 tarih ve Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaştırma kapsamına alınması karşısında, ilama konu suça ilişkin mahkemesince uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.
B.Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden ;
1. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden;
Sanığın, barınma evinde bulundukları sırada ayrıca, konuşma bahanesi ile katılana ait Nokia 3310 marka ve model cep telefonunu da aldığı ve telefonu iade etmeden yanından ayrıldığı sabit olmakla, mahkemenin suçun sübutuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
2. Diğer Yönlerden;
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
a) Oluşa ve dosya kapsamına göre; Sanığın, bina olduğu konusunda tereddüt bulunmayan otelde bulundukları sırada katılandan konuşma bahanesi ile telefonunu istediği dolayısıyla telefonu otelin içinde iken aldığı sabit olmakla, sanığın eyleminin, 5237 sayılı Kanun’un 6545 sayılı Kanun ile değişik 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde yer alan suçu oluşturduğu gözetilmeden hakkında aynı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.
b) Tekerrüre esas alınan ilama konu 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrasından düzenlenen dolandıcılık suçu, hükümden sonra, 02.12.2016 tarih ve Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaştırma kapsamına alınması üzerine, suça ilişkin mahkemesince uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmuştur.

V. KARAR
A.Sanık Hakkında Başkasına Ait Banka veya Kredi Kartının İzinsiz Kullanılması Suretiyle Yarar Sağlama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;
Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2015/1902 Esas, 2016/54 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
B.Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;
Gerekçe bölümünde B-2 bendinde yer alan nedenlerle, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2015/1902 Esas, 2016/54 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ve 326/son maddeleri gereği, kısmen Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde karar verildi.